Primair stotteren: optreden van herhalingen, aarzelingen en verlengingen in het spreken zonder angst of inspanning.
Secundair stotteren: als de spreker zich bewust is van de onregelmatigheid in zijn spreken en het probeert te vermijden.
Tachylemisch stotteren: aangeboren spraakzwakte op erfelijke en hersenpathologische basis.
Symptomatisch stotteren: dit berust op hersenpathologie.
Ontwikkelingsstotteren: komt vooral voor bij hoogintelligente en spraakbegaafde kinderen van veeleisende ouders, die tussen het 4de en het 5de jaar beginnen te stotteren. Verwant met deze norm zijn puperteitsstotteren en nabootsingsstotteren.
Fysiologisch stotteren: is een normale spraakongereedheid die optreedt tussen het 2de en 4de levensjaar.
Traumatisch stotteren: dit houdt meestal geen verband met de spraakorganen, maar wordt veroorzaakt door een psychisch of fysisch trauma.
Hysterisch stotteren: treedt op bij conversiehysterie en berust niet op organische emotie en zijn gevolgen.
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen Je mag geen reacties plaatsen Je mag je berichten niet bewerken Je mag je berichten niet verwijderen Ja mag niet stemmen in polls
