Mijn verhaal: Een borstverkleining

anne21 · Geregistreerd op: 2-2-2006 Berichten: 3

Ik heb op 31okt 05 een borstverkleining gekregen. Veel informatie hier omtrent heb ik niet gevonden. Daarom dat ik besloten heb om mijn verhaal te vertellen.

Drie jaar geleden stond ik in toiletten naar een vriendin van mij borsten te bekijken. Ik was er weg van. Zij was verlost van de klachten die grote borsten meegeven. Voor eerst in mijn leven droomde ik ervan om dit ook te laten doen. Voorzichtig informeerde ik bij mijn paps als dit mocht. Mijn vader stond er eerst weigerachtig over maar zag al gauw in dat ik fysiek en psychisch zwaar onder leed.

Mijn huisarts echter was moeilijker te overtuigen. Zij vond dat dit te ingrijpend was en stelde een dieet voor. Ik voelde me zo in de steek gelaten. Tot twee maal toe ben ik op dieet gegaan en telkens verloor ik vijftien kilo en daar bleef het ook bij. Maar men cupmaat bleef E.

Een marteling

Iedere zomer was voor mijn een marteling. De huid onder men borsten was telkens beschadigd, door de wrijving en het zweten. Ik heb dit proberen te verhelpen met zakdoeken tot deo, spray. Niks hielp.
's Morgens bij het opstaan kreeg ik regelmatig een volledig nekblokkage. Het klinkt absurd maar ik verwijt dit persoonlijk naar mijn veel te grote cupmaat. Bij het wieden van de tuin of het schoonmaken van mijn huis. Hield ik niet langer vol dan een uur. Negeerde ik de pijn wel dan ik twee dagen niet meer rechtop lopen.

Mijn borsten zijn beginnen groeien toen ik in het tweede lager onderwijs zat. Vanaf toen moest ik naar de kine om men buikspieren te sterken om zo van mijn rugpijn af te zijn.

Niet alleen fysiek maar psychische leed ik enorm. Ik ben een volslanke meid. Ik ben lening en sportief. En ook daar ben ik in gehinderd. Bij het gaan joggen, ook al heb ik een sterke sportbh aan, springen mijn borsten er precies uit. Dan nog maar te zwijgen van de vele pijnlijke scherpe commentaren van andere voorbijgangers,lopers, fietsers.
Het gaan kopen van nieuwe BH's, was voor mij de hel. Ik ben talloze keren de winkel al huilend buiten gelopen. Ja ik had maar één complex en dat waren mijn borsten.

anne21 · Geregistreerd op: 2-2-2006 Berichten: 3

Op consult bij de plastisch chirurg

In mei kreeg ik mijn huisarts toch zover om mij door te sturen naar een plastisch chirurg. Ik ben op consultatie geweest. Ik had veel vragen en vuurde deze allemaal op hem af. Ik was niet op mijn gemak ook al was hij een heel bekende chirurg dus ging ik naar een andere huisdokter die me een chirurg voorstelde die in W.werkt. Voor de afspraak heb ik uren en uren internet afgespeurd. Daar zag ik voor het eerst fotos van een voor en na de ingreep. In mijn vriendenkring kon mij niemand wijzer maken.

Bij deze chirurg voelde ik meteen op mijn gemak. Hij wou dat ik enkele onderzoeken deed zoals een mammografie en een bloedonderzoek. Ik moest voor de ingreep tweemaal bij hem op consult komen. Dit gaf me een gevoel van veiligheid.

De operatie

Geloof me ik heb de nachten naar de operatie toe afgeteld. Maandagmorgen 31 okt 05 om huppelde ik het ziekenhuis binnen, precies alsof ik op vakantie ging. In de voormiddag tekenende de chirurg mijn borsten. (die stift prikte nogal!) Hij legde me nogmaals uit wat hij zou doen tijdens de operatie. Tegen de middag werd ik naar de operatiekwartier gebracht. Tranen rolden over mijn wangen. Ik gaf mijn lichaam over in de handen van de verpleegkundigen. Een verpleegkundige beloofde me goed voor mij te zorgen en zo viel ik in slaap.

anne21 · Geregistreerd op: 2-2-2006 Berichten: 3

Afzien na de operatie

Na 3,5 uur werd ik naar de recovery ruimte gebracht. Toen ik wakker werd was ik verbonden met allerlei toestellen voor mijn parameters veronderstel ik. Ik kreeg het gevoel dat ik moest braken. Ze gaven me een anti-emetica. En ik voelde me meteen beter. Ik vond het wel gek want ik had ooit eens een totale narcose ondergaan en toen had ik helemaal geen problemen.

Tegen 20u werd ik naar mijn kamer gebracht. Ik had een infuus en vier redondrains. Aan beide kanten twee. De eerste uren na de operatie voelde ik geen pijn maar wat wil je, ik was nog onder de invloed van de narcose. Het was een slapeloze nacht. Ik kon niet liggen zoals ik gewoonlijk lig om te slapen. En de pijn nam toe. De ochtend brak aan en daar stond een verpleegkundige om me te wassen. Ik voelde me precies een klein kind. Zo afhankelijk ik was. Daar had ik voor de operatie niet bij stilgestaan! De eerste dag vroeg ik constant pijnstillers. Nee, dit had me niemand verteld. Hoe het aanvoelt om zo afhankelijk te zijn. Hoe het aanvoelt om je heel zwak en koortsig te voelen. En die pijn die bleef aanhouden. Stel je voor dat er twee vleeshaken door je borsten word geprikt en je word zo opgetild. Dat gevoel van pijn bleef aanhouden. De tweede dag echter was ik uitgeput. Een tweede opeenvolgende nacht niet kunnen slapen. Ik kon niet meer. De hoofdverpleegkundige trok het eindverband weg. Ik dacht dat ik aan het plafond ging. Die scherpe pijn. Ik lag te huilen en te roepen als een klein kind. De dokter verwijderde de vier redondrains, en ja zelf dat heb ik maar al te goed gevoeld. Na de verzorging werden er steristrips op de draadjes gekleefd. En kreeg ik meteen een sportbh die ik 6weken moet aanhouden en enkel mag uitdoen om hem te wassen. Mijn infuus werd ook verwijderd. Nu kreeg ik alles per os zoals pijnstillende medicatie en zware antibiotica.

De derde dag was ik ziek geworden van de narcose. Die nacht moest ik aldoor braken. Het braken vond ik niet zo erg maar de pijn bij het braken aan men borsten dat was pijnlijk. Die nacht kreeg ik meteen weer infuus!
Vijf nachten na de operatie mocht ik eindelijk naar huis. Was ik gelukkig. De zondag reed ik terug rond met mijn auto. Wel zonder gordel want dat kon ik niet verdragen door de pijn die dit met zich meebracht.
Ondertussen zijn we 11 nov. Ik voel op enkele pijnscheuten na geen pijn meer. Nu durf ik wel zeggen dat ik de juiste beslissing heb genomen. Ik voel me beter in mijn vel en dit straal ik ook uit. Aan de vrouwen die nog twijfelen. Doe het aub als je last hebt, maar onderschat de operatie niet!!!

Yvetteje · Geregistreerd op: 2-2-2006 Berichten: 1

Ik heb ook een borstverkleining gehad in 1998 ! Van een ruime E cup naar een kleine C cup. In Gasthuisberg, Leuven.

Nu heb ik spijt dat ik het nog niet veel eerder heb laten doen. Ik was toen 34. Ik heb wel veel tegenslag gehad. Ik heb in het hospitaal een infectie opgelopen, men mocht toen niet preventief antibiotica geven ! Mijn linkerkant is enorm beginnen te zwellen, zware ontsteking, met als gevolg dat ik daar dood vlees had, ik heb bijna drie maand verzorging nodig gehad, met een tweede correctie begin 1998. Je ziet nu nog een klein beetje verschil tussen de twee kanten, links is het liteken wat groter, maar ik ben toch heel tevreden over het resultaat. Mijn voornaamste reden was, het sporten, ik had steeds behoorlijke striemen op mijn schouders van mijn bh bandjes. Ik jog veel, turn graag, en een maatje kleiner is toch veel handiger. In het begin had ik wel wat zenuwpijnen in de linkerkant, maar dit is opmerkelijk verbeterd. Dus aan iedereen die twijfelt, informeer u goed, maar heb er geen schrik van om het te laten doen !

fie · Geregistreerd op: 2-2-2006 Berichten: 1

Zelf heb ik geen last van mijn borsten, maar vond het toch heel intressant om dit verhaal te lezen. Heel moedig en een mooi verhaal Smile

Ben echt blij voor je dat het beter gaat Smile

Veerle · Geregistreerd op: 2-2-2006 Berichten: 2

Ik heb op 7 februari 1994 een borstverkleining ondergaan en ik heb er nog geen dag spijt van gehad. In tegensteliing tot veel andere mensen heb ik op geen enkel moment pijn gehad. Ik denk dat dit voor een deel ook persoons gebonden is. Doordat ik tijdens de operatie veel bloed verloren had heb ik wel een tijdje een ijzertekort gehad maar vor de rest is alles gewoon perfect verlopen. Het verhaal van de BH kopen met de nodige huilbuien, het niet kunnen lopen of je moet je borsten vasthouden en de nekppijn, is voor mij doorslaggevend geweest. Het duurt gemakkelijk een jaar voor je jezelf met de kleinere borsten ziet en in het begin was ik ook heel fier op mijn kleinere borsten. Als ik nu de opmerking krijg dat ik "niets heb hangen", dan doet mij dat ook niets want ik kan nu ook dragen wat ik wil en vroeger waren dit enkel slobber truien uit schaamte. Als je voor 100 % achter een borstverkleining staat en de juiste chirurg hebt gevonden, kan je geen spijt hebben van een borstverkleining.