Tussen zorgeloosheid en angst

Rhea · Geregistreerd op: 23-1-2006 Berichten: 22

Tussen je bij het minste zorgen maken en blind zijn voor elk gevaar ligt een hele waaier aan “gedragsmogelijkheden”. Vaak hebben we het moeilijk om het juiste evenwicht te vinden en onze “angstregelaar” correct af te stemmen. Hoe komt dat?

We hebben altijd wel een reden om angstig te zijn: we kennen allemaal iemand die ziek is, een zwaar ongeval heeft gehad, werkloos of gescheiden is, … Maar als we het leven altijd door een zwarte bril bekijken, worden we op de duur depressief. Gelukkig beschikken we over een innerlijke kracht waardoor we die zwarte bril kunnen afzetten en met volle teugen kunnen genieten van het leven. Die kracht is bij sommigen wel veel groter dan bij anderen.

Zo laat Isabelle haar kinderen altijd onbewaakt in zee zwemmen, ook al zijn ze nog heel klein. Ze is dol op zwemmen en ziet niet in welk gevaar hun zou kunnen bedreigen.

Ze heeft altijd oog voor de prettige kant van het leven, en dat op elk vlak. Keerzijde van de medaille is echter dat ze onbewust iemand in gevaar kan brengen. Twee van haar vriendinnen willen haar trouwens nooit hun kinderen toevertrouwen.

Het ideale is niet jezelf alle plezier ontzeggen, maar jezelf een spiegel voorhouden. Ben ik nonchalant? Zo ja, dan kan en moet ik daar echt iets aan doen. Je hoeft daarvoor niet de hele tijd met de daver op het lijf te lopen: gewoon je gezond verstand gebruiken, is voldoende. Een kind dat kopje onder gaat zonder dat er iemand bij is, kan verdrinken. Een kind dat niet in een aangepast autostoeltje zit, kan zware gevolgen overhouden aan een kleine schok.

Angst daarentegen stimuleert ons om voorzorgen te nemen en is in dat opzicht heel nuttig. Als die voorzorgen echter extreem worden en ons onze levenslust ontnemen, vervallen we in het andere uiterste. Ook hier is redelijkheid de boodschap. Wat zijn in elk concreet geval de nodige logische voorzorgen die ik moet nemen? En vanaf wanneer mag ik de teugels wat vieren?

Wie inzicht heeft in die mechanismen en de juiste balans vindt tussen angst en zorgeloosheid, leert niet alleen zichzelf beter kennen, maar ook de anderen, die niet zijn zoals wij. Iets meer toegeeflijkheid tegenover de anderen en iets meer zin voor zelfkritiek zorgen ervoor dat we makkelijker in groep kunnen leven. Dat is essentieel, want zelfs als we onze rede gebruiken, stellen we onze “angstregelaar” niet allemaal op hetzelfde niveau af.