Slokdarmafsluiting - Operatie

Dr. Dolittle · Geregistreerd op: 14-11-2005 Berichten: 2713

Een operatie is dringend nodig om de verbinding tussen het onderste deel van de slokdarm en luchtpijp, de fistel, op te heffen en de delen van de slokdarm weer aan elkaar te hechten. Na het afbinden van de fistel worden de beide uiteinden van de slokdarm aan elkaar gehecht. Meestal moet de borstkas hiervoor geopend worden. Sinds enkele jaren wordt ook via een minder ingrijpende kijkoperatie geopereerd, maar deze techniek kan slechts in een beperkt aantal gevallen toegepast worden.

Door de herstelde slokdarm wordt via de neus een slangetje naar de maag gelegd. Dit slangetje kan na enige dagen gebruikt worden om voeding te geven.

Omdat het een grote operatie betreft, moet het kind tijdens de eerste dagen kunstmatig beademd worden.
Na ongeveer één week wordt met een slikfoto gecontroleerd of de slokdarm goed genezen is. Ook wordt gekeken naar reflux (terugstromen van maaginhoud naar de slokdarm). Als alles in orde is, wordt het slangetje verwijderd en kan het kind zelf beginnen drinken. Omdat dat in het begin vermoeiend is, mag het niet langer dan 10 minuten drinken; de rest wordt per sonde of infuus gegeven. Het kan soms enige weken duren.
Soms vertoont de nieuw aangelegde naad nog een lekkage. Dit heelt meestal spontaan. Het kind krijgt dan voorlopig voeding via het infuus.
In sommige gevallen, wanneer de slokdarm te kort is, is een meer ingrijpende operatie of zelfs een tweede operatie nodig waarbij de slokdarm verlengd wordt of de maag omhoog gehaald wordt. In afwachting daarvan moet het kind via een stoma kunstmatig gevoed worden.

Bij ongeveer een derde van de patiëntjes treedt na de operatie vernauwing van de slokdarm op. Het kind drinkt slechter, zit snel vol, kan gaan spugen of wordt benauwd. Dit is vooral het geval als de afstand tussen de slokdarmuiteinden groot was en er veel spanning op de wond staat. Ook door reflux (terugkeer van maagsap in de slokdarm) en naadlekkage kan er meer littekenweefsel en dus vernauwing ontstaan.
Oprekken van de slokdarm onder verdoving is dan noodzakelijk; soms moet dit oprekken herhaald worden.

De meest gebruikte oprekmethodes zijn een sonde (slangetje) waarbij telkens een grotere maat gebruikt wordt of een katheter met ballon die opgeblazen wordt. Tegelijk met het oprekken moet de slokdarm gecontroleerd worden op scheurtjes. Bij ernstige vernauwingen krijgt het kind een tijdelijk gastrostoma waardoor het gevoed kan worden. Dan probeert men de slokdarm op te rekken via een draad die via de neus naar de maag en via het gastrostoma naar buiten loopt.
Soms moet het kind opnieuw geopereerd worden of een anti-refluxoperatie ondergaan, omdat de reflux de vernauwing in stand houdt. Doordat de naad van de slokdarm en de naad van de fistel (verbinding tussen slokdarm en luchtpijp) in de luchtpijp min of meer tegen elkaar aanliggen, kan hier soms als gevolg van lekkage en ontsteking een nieuwe fistel ontstaan. Deze moet dan operatief verwijderd worden. Het kind krijgt dan in het begin al ademhalingsproblemen tijdens het voeden.