Snurken - Behandeling

Dr. Dolittle · Geregistreerd op: 14-11-2005 Berichten: 2713

De behandeling van snurken is uiteraard afhankelijk van de preciese oorzaak.
Naast de hygiënische maatregelen (zoals geen alcohol voor het slapengaan, afslanken, geen slaap- of kalmeermiddelen, niet slapen op de rug...) kan bij ernstige klachten de oorzaak worden weggenomen, al dan niet door een operatie.

Ligt de oorzaak in de neus (bv. een scheef neustussenschot, poliepen...) dan kan dit meestal operatief opgelost worden. Bij kinderen (en soms ook bij volwassenen) kan het snurken worden opgelost door keel- en/of neusamandelen te verwijderen.
Meestal moet de oorzaak echter gezocht worden in een te nauwe overgang van de neus- naar de keelholte. In dat geval bestaan een aantal heelkundige technieken.

• Uvulo-palato-pharyngo-plastiek (UPPP). Hierbij worden het huigje (uvula), het zachte gehemelte (palatum molle) en het eerste deel van de keel (pharynx) van vorm veranderd (plastiek). Bij UPPP worden de huig en, indien nog aanwezig, de keelamandelen verwijderd. Verder wordt het zachte gehemelte 'gereefd'; min of meer zoals dat ook bij een zeil van een schip gebeurt, waardoor het volume van het gehemelte afneemt door er een reepje tussenuit te halen. Deze ingreep gebeurt polyklinisch. Hij kan ook met een laser worden uitgevoerd ('laser-assisted-uvulo-plastiek' of LAUP). Bij 9 op 10 mensen verdwijnt hierdoor het snurken. Het kan na verloop van tijd wel terug optreden. Voornaamste nadeel van deze ingreep is de erge pijn bij het slikken tijdens de eerste weken.

• Gecontroleerde littekenvorming (somnoplastiek). Hierbij wordt de huig en het zachte gehemelte stijver gemaakt met behulp van naalden die via elektrodes worden verhit. Deze ingreep is minder pijnlijk dan UPPP, maar de resultaten zijn minder goed.
Wanneer het snurken ontstaat aan de achterzijde van de tong of het strottenklepje, dan kan via gelijkaardige technieken een stukje van de tong worden verwijderd of kan door gecontroleerde littekenvorming de achterkant van de tong stijver worden gemaakt.

• Er bestaat tegenwoordig ook een soort prothese (Mandibulair repositie apparaat of MRA) die over de tanden wordt geschoven en die de onderkaak naar voren houdt tijdens het slapen. Omdat de tong vastzit aan de onderkaak, blijft de tong beter op zijn plaats en zakt minder gemakkelijk in de keel. Er bestaan verschillende modellen van deze MEA die bij zeven op tien mensen zou werken. Nadeel is dat ze elke nacht moet worden gedragen, dat ze pijn kan veroorzaken en dat ze niet kan worden gebruikt bij mensen met een kunstgebit.